
Roma Forumu'nda, birçok kez yeniden inşa edilmiş küçük yuvarlak bir bina vardır; burada bin yıldan fazla bir süre boyunca bir ateşin sönmesine hiç izin verilmedi. Tapınak büyük değildi. İçinde tanrıçanın heykeli yoktu, sadece alev vardı. Ona bakan kişiler, çocukken seçilip yanındaki bir evde on yıllarca yaşayan altı kadındı. Roma'nın en güçlü kadınları arasındaydılar, ama aynı zamanda en kısıtlanmış olanları arasındaydılar.
Ocağın tanrıçası
Yunan Hestia'sının Roma biçimi olan Vesta, ocağın tanrıçasıydı. Her Roma hanesinin bir ocağı vardı ve merkezindeki alev saygıyla ele alınırdı. Ateş, yemeklerin pişirildiği ve ev tanrılarına, Lares ve Penates'e sunular yapıldığı evin merkeziydi. Roma şehrinin Forum'da, bir bütün olarak Roma halkının hanesini temsil eden kamusal bir ocağı vardı.
Roma geleneği, bu tapınımın ikinci kral Numa tarafından getirildiğini ve ilk Vestalleri onun yarattığını söylerdi. Vesta'nın ateşinin Roma'nın hayatta kalmasıyla bağlantılı olduğu söylenirdi. Sönerse şehrin başına korkunç bir şey gelirdi.
Bir Vestal olmak
Bir Vestal, devlet dininin başı olan Pontifex Maximus tarafından seçilirdi; antik yazarların ifadesiyle altı ile on yaş arasında bir kızı "ele alırdı." Özgür doğmuş olmalı, her iki ebeveyni de hayatta olmalı, fiziksel bir kusuru olmamalıydı. İmparator Augustus'tan önce patrici bir aileden olmak zorundaydı. Daha sonra şart genişletildi ve Augustus zamanına kadar, yeterince gönüllü bulmak zor olduğu için azat edilmiş kölelerin kızları da uygun görülmeye başlandı.
Törende rahip onu elinden tutup şöyle derdi: "Seni, Amata, Vesta'nın bir rahibesi olarak alıyorum." Her kızın aldığı resmi bir ad olan Amata, "sevilen," demekti. Saçları kesilip bir ağaca asılırdı.
Otuz yıl
Görev süreleri otuz yıl sürerdi. İlk on yıl çıraklık, ikinci on yıl görev ve son on yıl yeni kızlara öğretmekti. Bu süre boyunca bir Vestal, bekâret yemini ile bağlıydı. Otuz yıl sonra emekliye ayrılabilir, evlenebilir ve bir emekli maaşı alabilirdi. Pratikte çoğu kalmayı seçerdi.
Benzersiz bir özgürlük
Vestaller, Roma toplumunda alışılmadıktı. Çok az istisna dışında Roma kadınları bir babanın veya bir kocanın hukuki otoritesi altındaydı. Vestaller bundan özgürdü. Mülk sahibi olabilir, vasiyet yapabilir ve kendi paralarını yönetebilirlerdi. Yemin etmeden mahkemede kanıt sunabilirlerdi. Dışarı çıktıklarında resmi bir koruma olan bir lictor hakkına sahiptiler ve kadınlar için başka türlü nadir olan bir ayrıcalıkla, bir arabayla yolculuk ederlerdi. Oyunlarda ayrılmış koltukları vardı. İnfaza giden yolda bir Vestal'e rastlayan bir suçlu otomatik olarak bağışlanırdı.
Devletin koruyucuları olarak görüldükleri için Romalılar önemli belgeleri de onlara emanet ederdi. Julius Sezar, Marcus Antonius ve Augustus, vasiyetlerini Vestallere bırakmıştı.
Başarısızlığın bedeli
Riskler ciddiydi. Ateş sönerse, sorumlu Vestal başrahip tarafından kırbaçlanırdı. Bir Vestal bekâret yeminini bozarsa cezası, Colline Kapısı yakınında yer altındaki bir odaya diri diri gömülmekti; bir yatak, bir lamba ve biraz yiyecek ve suyla, böylece şehir teknik olarak onun ölümünden sorumlu olmazdı. Kaynaklar bunun Roma tarihinde yaklaşık on kez yaşandığını söylüyor.
Modern tarihçiler, bu vakaların birçoğunun, Romalıların birini suçlamak isteyebileceği siyasi kriz dönemleriyle çakıştığını belirtiyor. Bilinen son vaka, imparator Domitianus döneminde, milattan sonra 91 civarına dayanıyor.
Ateşin sonu
Tapınım bin yıldan fazla sürdü. Cumhuriyet'in sonuna ve İmparatorluğun yükselişine tanık oldu. Milattan sonra 394'te Hristiyan imparator I. Theodosius pagan tapınımları yasakladı, Vesta Tapınağı'nı kapattı ve ateşi söndürdü. Adını bildiğimiz son baş Vestal, Coelia Concordia, 380 yılına ait bir kitabede karşımıza çıkar.
Ateş ve ev
Romalılar bir şehrin bir tür aile olduğunu düşünürlerdi. Bir hanenin onu korumak için bir ocağı ve tanrıları vardı ve şehrin de aynısına gereksinimi vardı. Vestallerin ateşi, Roma'nın kalbinde birinin hâlâ uyanık olduğunun, hâlâ bir ışığı yanık tuttuğunun bir sözüydü.
Dokunaklı bir fikir. Ateş 394'te söndüğünde, Avrupa'nın en eski geleneklerinden birini de kendisiyle götürdü. Ama küçük ve kıymetli bir şeyi koruyan bir kadın figürü olan alevin bekçisi, hiçbir zaman kaybolmadı.


